Ey sevgili !
05 Mayıs 2008

Ölüm arifesinde ismini heceliyorum yeniden. Bitecek bir hayatın son deminde yine sen varsın… Peşimde hüznün alfabesi, kovalar beni. Durup düşünürken seni, ‘’ vvvuuuuvvvv ‘’ layan soğuk rüzgar yoklar bedenimi, çiseleyen yağmur bendeki seni alıp götürmek ister. Gözlerim seni arar, zaman yorgun.
Yüreğimde yaptığım her yoklamada ses verirsin, ne kaçıp gidersin nede bana gelirsin. Aynı yerdesin, yollar uzun. Hasret rüzgârları benden hiç gitmedi. Sen içimdeki hasretten habersiz tutmazsın ellerimi… Bendeki seni sana hiç hissettirmedim ey sevgili! Her mevsim tazeledim içimdeki sevgini. Yüreğimin derinliklerinde yerin ebedi. Göçüp gitsem de buralardan, çürüse de bedenim toprağın altında, yıkılmayacak bu aşkın temeli. Benden uzakta açsan da gözlerini, her uyanışında yanımda hissediyorum bedenini. Ben seni ecelim diye bildim sevgili…
Gözlerimden dökülen her damla yaş, içime sığmayan sevgimi dışarıya taşır oldu. Ellerim titrek, yüzüm de hasretinin verdiği hüzün ile beklerim seni sessizce. Kalbim bedenime her hayat verişinde ismini zikrediyor. Ölüm arifesinde gel tutayım ellerini doyasıya, bitecek bir hayatın son deminde gel gözlerinde hayat bulayım sevgili…
Duvarlarda ki kan kokusu artık boğuyor bedenimi. Köşelere çekilmekten yoruldum, sana sığınmak istiyorum geceleri. Gözlerimi kapamadan gel bana sevgili
Yarınlarda bir gün gelecek olursan musalla taşında bir nikâh kıyılacak ve ölüm alnımdan öpecek imzamı attığımda…





